Ulusun İmkansızlığı Üzerine

Bir insan kilitli olmayan,ama içeriye doğru açılan bir kapıyı boyuna itiyor,çekmek aklına gelmiyorsa,odada hapistir.

-Ludwig Wittgenstein

Bir zamanlar kocaman bir gezegende birbirinden habersiz milyonlarca insan ya­şarmış.Bunların çoğu kendi köylerinden başka köy bilmezlermiş.Ama hepsi de mutlu ve özgür bir hayat sürüyorlarmış.Bir gün iki arkadaş köyün bilinen sınırları­nı aşarak başka ufuklara açılma cesareti­ni göstermiş.Gittikleri yerlerde başka kül­türlerle,başka insanlarla karşılaşmışlar.Gittikleri yerlerde hep kendi köylerini bal­landıra ballandıra anlatmışlar. Onların hi­kâyesini dinleyen başkaları da onların kö­yünü bulmak için yola koyuluyormuş.Böylece gel zaman git zaman tüm geze­gen insanları arasında iletişim doğmuş.Önce teknolojik yenilikler karşılıklı aktarıl­mış,sonra alışkanlıklar,kültürler ve niha­yetinde iyi ve kötü olan her şey…Öncele­ri birbirlerine ilginç gelen insanlar giderek birbirleriyle yaşamaktan hoşlanmamaya başlamışlar.Artık gezegen eskisi gibi bü­yük değilmiş ve keşfedilecek yeni bir şey kalmamış.Artık herkes kendisini ıssız bir adada hapis kalmış ve birbirine mahkûm olmuş gibi görmeye başlamış.Bunun üzerine herkes bir suçlu aramaya başla­mış ve bulmuş da.Buna göre herkesin yurduna kültürüne ilk gelen yabancılar,tüm yozlaşmanın en büyük sorumlusu imiş.Derken herkes kendi yurdundan “mi­safirlerini” kovmaya başlamış.Çünkü herkes eskisi gibi kendi törelerine uygun ola­rak yaşamak istiyormuş.Oysa buraya gelen “misafirler” nicedir buraları yurt ola­rak bellemişler ve hiçbir yere gitmeyi düşünmüyorlarmış.Burada doğdukları,bu­rada büyüdükleri ve burada doydukları için direnmişler.Ve tüm barış gezegeni dökülen kanlarla kızıla boyanmış.

Evet endüstriyel ekonominin ulusal pa­zarları dünya pazarına entegre etmesi,bu hikâyede anlatılana benzer etnik göç­lere,çatışmalara neden olmuştur.En­düstriyel pazara negatif şekilde entegre olup açlık ve sefalet çeken ülkelerden ba­tıya doğru oluşan göç dalgası bir yan­dan da homojenleştirme sürecinin umut­suz bir duruma sürüklenmesine neden olmaktadır.Ulus-devletin sınırları aracılı­ğıyla zoraki olarak birbirlerinden ayrılan insanlar,yaşamlar yine aynı sınırlar saye­sinde zoraki olarak bir arada tutulmakta aynı coğrafyayı paylaşmaya,aynı toplum­sallığı yaşamaya zorlanmaktadır.Çünkü ulusal devlet hiçbirimizin özel hayatımızı yaşamamıza izin vermediği gibi hiçbir gru­bun kendi sosyal hayatını yaşamasına da izin vermez.Son olarak ABD’nin Teksas eyaletinde yaşanan olay! Bir çiftliğe kapanıp kendi sosyal hayatlarını ulusal-devletten bağımsız olarak yaşamak iste­yen “Davidiyen” tarikatı mensuplarına “Amerikan Federal Demokrasi”sinin sabır sı­nırı 51 günden fazla olmamış ve bu süreç sonucunda tarikatın tamamına yakını bi­linçli olarak yakılarak imha edilmiştir.

Sonuç

Endüstriyel sistemin ulusal sorunları ortadan kaldırması uzun vadede müm­kün görünmemektedir.Ve her ulusal sorunun çözümü yeni bir ulusal sorunun başlangıcıdır.Çünkü endüstriyel üretim,ulusal devlet ve ulus birbirinin zorunlu koşullarıdır.Biri olmazsa diğeri de olmaz.

İnsanlık, kalkınma (ekonomi) mantığı­nın dışına çıktığı zaman ancak özgürleşebilecek ve ulusal-devletlerin barbarlığını daha iyi görerek kendi toplumsal kimliği­ne sahip çıkacak. Ulusalcılık düşüncesini hak ettiği yere,cehennemin dibine gön­derebilecektir.

Bireyler eğer seçme hakkına sahipse­ler (ya da bu güç ellerindeyse) o zaman seçmeme hakkına da sahiptirler. Tüm ya­şamını ibadet üzerine kurmuş bir müslümanla benim bir alıp vereceğim olamaya­cağı gibi, benim gibi din-dışı yaşayan biri­nin varlığı bile onun toplumsallığı için teh­like yaratmaktadır.İnsanın aklına ister is­temez şu meşhur siyasî benzetme geli­yor: “Hepimiz bir gemideyiz… Eğer bu ge­mi batarsa hepimiz boğuluruz.” Evet aynı gemide olduğumuz kesin ama gemi ba­tarsa bazılarımızın sağ kalma ihtimali var,ancak batmazsa da zaten birbirimizi yete­rince boğazlıyoruz.